Kwekers moeten hun energiegebruik bijhouden en een plan maken om efficiënter met energie om te gaan en steeds minder niet-hernieuwbare energie te gebruiken. Er zijn geen specifieke andere eisen om de klimaatimpact te verminderen. Om natuurlijke ecosystemen te beschermen mag een kweekfaciliteit niet in beschermd gebied gevestigd zijn. De kwekers moeten een impact- en risicoanalyse doen, en een strategie opstellen om negatieve effecten op de omgeving te beperken. De biodiversiteit van het bodemleven van het waterlichaam mag niet worden aangetast. Negatieve interactie met wilde dieren moet voorkomen worden, en deze mogen zeker niet worden gedood. Een protocol en noodplan moeten ontsnappingen uit de kweekfaciliteit voorkomen, en ook andersom: inheemse soorten mogen niet in het kweekbassin opduiken. Voer moet gecertificeerd zijn volgens de eigen voerstandaard, Deze beschrijft dat minimaal 75% van de mariene ingrediënten (zoals vismeel en visolie) voor visvoer gekocht moet worden van verantwoorde visserijen. Voor teelt van soja- en oliepalmbestanddelen mag geen land (bos of anderszins met hoge natuurwaarde) zijn omgezet naar landbouw. De jonge dieren die worden vetgemest, moeten komen uit een broedprogramma; ze mogen niet in het wild gevangen zijn. Afvalstoffen worden gemeten in het water om te voorkomen dat de kweekactiviteiten de waterkwaliteit en de biodiversiteit in het water niet negatief beïnvloeden. Ook het gebruik van zoet water mag geen risico opleveren voor lokale gemeenschappen en de natuurlijke biodiversiteit.

Gezondheid en welzijn worden volgens protocol gemonitord, zowel in de broederij als op de vetmestlocatie. De waterkwaliteit moet regelmatig getest worden. Vaccinatie en andere geneesmiddelen worden alleen gegeven volgens advies van een dierenarts. Antibiotica wordt niet preventief gegeven, en er mogen geen hormonen als groeibevorderaar gegeven worden. Dode vissen moeten weggehaald worden, en hun dood wordt geregistreerd. Er moet een plan zijn voor analyse van de sterftecijfers. Minimaal wekelijks moet controle op schade plaatsvinden, maar er is geen vaste frequentie waarmee een dierenarts de gezondheid van de dieren checkt. De bezettingsgraad mag geen negatieve gevolgen hebben voor de gezondheid en het welzijn van de dieren. Verder zijn er geen eisen voor de huisvesting.  
Er moet een systeem zijn om gepaste hoeveelheden voer te verzekeren, op basis van de behoeftes. Ook moet een risicobepaling gedaan zijn voor welzijn, bijvoorbeeld ten aanzien van roofdieren en licht of geluid. Wanneer werknemers vissen moeten oppakken, mag er geen pijn, stress, schade of ziekte optreden. Er zijn door de dierenarts maximale perioden vastgelegd waarin de dieren bijeengedreven mogen worden, uit het water mogen zijn, op transport gaan en hoe lang ze vasten. Hetzelfde welzijnsbeleid geldt voor vissen die ook in de kweekfaciliteit zwemmen, maar die niet voor consumptie bedoeld zijn, zoals schoonmaakvissen.  
Het slachthuis en/of de verwerker moet(en) feedback geven aan de kwekerij over externe en interne schade aan de vissen en over misvormingen. Er staat echter niet wat hiermee gedaan moet worden. Soortspecifieke slachtmethoden zijn vastgelegd. Hiervoor moeten vissen eerst effectief verdoofd worden. 

Dit keurmerk vertelt op de eigen website niet welke eisen het aan duurzaamheid stelt, maar verwijst wel naar een andere website waar deze eisen op staan. Op die website zijn de eisen lastig te vinden. De eisen zijn in het Engels geschreven. Veel duurzaamheidseisen zijn specifiek opgesteld en daarom goed te controleren, maar dat is niet voor álle eisen zo. Op de website van het keurmerk vind je beperkt informatie over wat het keurmerk wil bereiken, welke problemen het wil aanpakken en op welke manier het dat wil doen. De keurmerkeigenaar heeft uitgebreid antwoord gegeven op onze vragen over het betrekken van andere belanghebbenden bij het doorontwikkelen van de eisen. Deze informatie staat ook op zijn website. Belanghebbenden met verschillende achtergronden zijn betrokken bij het (verder) ontwikkelen van de duurzaamheidseisen. Zo zorgt de keurmerkeigenaar ervoor dat er een breder beeld ontstaat en dat er meer vertrouwen is in de gemaakte keuzes dan wanneer hij dit allemaal zelf zou bepalen.

Ieder jaar controleert een onafhankelijke (geaccrediteerde) organisatie of de gecertificeerde producenten de eisen van het keurmerk ook echt naleven. Deze controlerende partij heeft specifieke expertise in huis om naleving van deze eisen te controleren. Een deel van de controles wordt niet van tevoren aangekondigd. Het keurmerk vertelt heel precies welke gevolgen er zijn als er (tijdelijk) niet voldaan wordt aan de eisen die het stelt. De organisatie die de controles uitvoert, bepaalt wat de gevolgen zijn. Het keurmerk heeft een systeem opgezet waarmee het gecertificeerde producten in de hele keten kan volgen. Alle schakels in de keten moeten gecertificeerd zijn. Zo weet je dat het product dat je koopt geproduceerd is volgens de eisen van het keurmerk.